Gehooronderzoek

Hier kunt u lezen over mogelijke onderdelen van een hoortest. Tevens wordt er informatie gegeven over werkwijzen en technische termen die tijdens een dergelijke test aan de orde kunnen komen.

Als iemand het heeft over een hoortest, dan wordt daarmee meestal toonaudiometrie bedoeld.
Met behulp van een hoortest wordt over verschillende zaken informatie verkregen, zoals het vermogen om te horen en de functionaliteit van het oor. Een dergelijk gehooronderzoek is altijd pijnloos.

 

Het meten van het hoorvermogen

Het hoorvermogen wordt gemeten om vast te stellen hoe goed tonen van verschillende toonhoogtes worden gehoord. Tijdens de hoortest wordt de gehoordrempel voor elk oor afzonderlijk gemeten. Dit gebeurt door tonen van verschillende toonhoogten steeds zachter aan te bieden. De laagste intensiteit (luidheid) waarbij iemand een toon kan waarnemen wordt genoteerd in het toonaudiogram.
De hoordrempel geeft een goede eerste indruk van het mogelijk bestaan van een gehoorverlies. Zowel de mate van gehoorverlies als bij welke frequenties dit meer manifest is.
In praktijk zal het dus zo zijn dat men een aantal toontjes te horen krijgt. Steeds als een toontje wordt gehoord dient dit te worden aangegeven.
De tonen kunnen worden aangeboden via een hoofdtelefoon, hiermee wordt de luchtgeleidingsdrempel gemeten. Ook is het mogelijk dat er een klein trilblokje achter het oor wordt geplaatst, waarmee de beengeleidingsdrempel wordt gemeten. Uit de combinatie van deze twee drempels kan worden opgemaakt waar in het oor het gehoorverlies wordt veroorzaakt: in de gehoorgang en/of het middenoor (geleidingsverlies, luchtgeleiding) of in het binnenoor (perceptieverlies, beengeleiding). Ook een combinatie van beiden is mogelijk.
Het resultaat van een hoortest wordt grafisch weergegeven in een toonaudiogram.

 

Bepaling van het dynamisch bereik

De hoordrempel geeft de onderste grens aan van het bereik dat iemand kan horen (het dynamische bereik). De bovenste grens wordt de onaangename luidheid genoemd. Voor het meten van de onaangename luidheid worden vaak ook toontjes gebruikt, net als bij de drempel. Er moet dan worden aangegeven wanneer de luidheid van de tonen niet meer prettig dreigt te worden. Tevens kan de aangename luidheid worden bepaald (Most Comfortable Level ou MCL), ofwel de luidheid die iemand – letterlijk – prettig in de oren klinkt.

Bepaling van de mate van spraakverstaanbaarheid

Een verminderd vermogen om spraak te verstaan in lawaai is één van de eerste tekenen van een gehoorverlies. Het is een belangrijk probleem. Er zijn verschillende mogelijkheden om het spraakverstaan te testen.
Meestal wordt het vermogen om spraak te verstaan (ook wel de spraakverstaanvaardigheid genoemd) gemeten door het aanbieden van woordjes (of zinnen) met verschillende luidheden. Degene die wordt getest dient deze woorden te herhalen. Op deze wijze kan de spraakdrempel worden gemeten, het vermogen om spraak te verstaan of de mate van verlies van dit vermogen (discriminatieverlies).

 

Testen van de middenoorfunctie

Bestaat het vermoeden dat het gehoorverlies wordt veroorzaakt door problemen in het middenoor, dan kan er, als aanvulling op het toonaudiogram, een zogenaamde impedantiemeting worden gedaan. Er wordt dan een dopje in de gehoorgang geplaatst die een lage toon weergeeft. Vervolgens wordt de luchtdruk in de gehoorgang gevarieerd. Door tijdens het variëren van de luchtdruk te meten in welke mate de lage toon in het middenoor verdwijnt en in welke mate deze toon wordt weerkaatst op het trommelvlies kan er worden vastgesteld of er bijvoorbeeld sprake is van een vochtophoping in het middenoor, of dat er in het middenoor een onderdruk heerst. De werking van het middenoor wordt ook wel op andere manieren getest.

 

Bij kinderen kunnen volgende testen nog afgenomen worden:

 

Oto-akoestische emissies

Een test, waarbij het niet nodig is dat uw kind actief aan de test deelneemt en die zeer snel kan worden uitgevoerd, is het meten van de oto-akoestische emissies. Bij deze test wordt onderzocht of de haarcellen in het binnenoor reageren op een geluidsstimulus door zelf weer een geluid te produceren dat dan door een zeer gevoelige microfoon wordt opgevangen en versterkt. Deze test wordt steeds meer als screeningsmethode gebruikt om pasgeborenen te onderzoeken. De test wordt bij voorkeur gedaan als het kind slaapt, omdat de meting niet mogelijk is als het kind bijvoorbeeld huilt.

 

 

Auditory Brainstem Response (ABR)

Door middel van deze test wordt de hersenactiviteit gemeten na het aanbieden van geluid. Ook deze test wordt uitgevoerd zonder actieve deelname van uw kind. ABR is een test die wordt uitgevoerd als het meten van oto-akoestische emissies aanleiding geeft tot nader onderzoek. Met behulp van deze test kan nauwkeuriger aard en mate van een vermoedelijke slechthorendheid worden vastgesteld. Bovendien geeft deze test belangrijke informatie die nodig is om een hoortoestel te kunnen aanpassen. Omdat de test langer duurt dan het meten van de oto-akoestische emissies, wordt – zeker bij heel kleine kinderen – geprobeerd ook dit onderzoek te doen als uw kind slaapt. Soms kan het nodig zijn om uw kind een roesje (lichte narcose) te geven.